bergen en dalen

Dat niet alles over een leien dakje zou lopen, had ik verwacht voor ik aan deze uitdaging begon. En dat zou ik ook niet hebben gewild. Toch is het moeilijk om te leren leven met dingen die niet lopen zoals ik het had gewild, zoals ik het had verwacht, zoals ik het had gedroomd.

Vorige week zaterdag regende het (jep, hier ook). Het heeft vijf dagen aan een stuk geregend. Vijf dagen regen betekent vijf dagen bijna niet buitenkomen, betekent opstaan - eten - [] - eten - [] - eten - []- slapen. Niets gepland, niets te doen, niets om handen. Hoe minder ik om handen heb, hoe meer mijn hoofd werkt. Ik heb vijf dagen lang veel nagedacht, veel geschreven in mijn dagboek. We hebben hier al een geweldige tijd achter de rug, leerden veel mensen kennen, hebben vele feestjes gehad... Maar ik wil zo graag aan het "echte werk" beginnen. Ons project OMODARA is nog in een opstartfase en zal te klein zijn om met vier Belgen in te werken. Het zou niet de onderdompeling betekenen die ik hier wilde meemaken...
En zo zijn we aan een nieuwe uitdaging begonnen: de zoektocht naar een oplossing voor deze situatie, misschien naar een nieuw project.

Het is moeilijk om te discussiëren in een taal die je amper beheerst, om met rede tegenover het gevoel te staan, om mensen te ontgoochelen en amper kunnen uitleggn waarom je ze moet ontgoochelen.
Maar ik ben naar hier gekomen om mezelf te vormen, niet door te studeren of door mijn neus in de boeken te steken, wel door mezelf midden in de realiteit te plaatsen, een realiteit ver van huis. Mijn beleving, verwachting, idealisme, ambities zijn net met die werkelijkheid aan het botsen, en hierdoor werk ik aan een ander project: mezelf als persoon. {cfr. vake, dankjewel.}

Ik heb veel geweend deze dagen, ben met mijn kop tegen de muur gebotst. Maar... ik ben aan het leren... dat voel ik.

Ondertussen schijnt de zon, heb ik energie gevonden, nemen we het heft in handen en vallen er soms zelfs geschenken uit de hemel. Soms kan het ook allemaal heel mooi zijn.
Zoals op de bus zitten en naar buiten staren, naar de zon en de zee, naar de eeuwigheid, en naar het strand en een kind, een kind dat aan het vliegeren is. Een vlieger van een plastieken zak, linten uit krantenpapier en het touw gewikkeld rond een conservenblik.
Soms kan het leven mooi zijn, en soms moet je leren relativeren.

foto's kijken?

Wie foto's wil zien, kan een kijkje nemen op nog een andere site, www.flickr.com
Om in te loggen gebruik je dan de naam salvadorteam en als paswoord itapua!

mijn adres

Moest iemand eens zin hebben om een brief - of snoepjes, foto's, chocola...;) - te sturen:
Rua Nossa Senhora Da Conceiçao 15
Nova Conquista Itapuã
Salvador Bahia
CEP. 41620700

Wist je dat...

-dat junglespeed het ultieme spel is om een tussenstop in washington te overbruggen
-dat vijf keer opstijgen en landen een beetje veel van het goede is op 3 dagen tijd
-dat ik het voetbalveldje gezien heb waar Ronaldo zijn eerste potje voetnal heeft gespeeld
-dat dat in en heel erg arme sloppenwijk ligt
-dat je hier geen wcpapier in de wc mag gooien
-dat ik dat soms wel eens vergeet
-dat de wc's hier niks gewoon zijn, het duurt soms uren vooor de kak doorgespoeld is
-dat sandboarden hier een supercoole sport is
-dat sanboarden gewoon snowboarden op zand is
-dat ik niet echt durf sanboarden
-dat ik gewoon te moe wordt van telkens opnieuw de berg op te klimmen
-dat je je wel eens verkeerd kan uitdrukken in het portugees
-dat ieder van ons al wel eens een genante flater heeft begaan in het portugees
-dat je je hier moet douchen met ijskoudwater
-dat ons huisje vol hangt met portugese woordjes en vervoegingen
-dat de zee hier een ideaal temperatuurtje heeft en hel veel golven
-dat we daar genoeg van profiteren
-dat het zelfs in Brazilië (hard) kan regenen
-dat "oep eibakkes" wel goed klinkt uit de mond van een Braziliaan
-dat ik al samba kan dansen
-dat ik niet met mijn poep kan schudden en rondstappen tegelijk
-dat de'little samba move' hier maatschappellijk niet aanvaard is
-dat dit te weinig vermoeiend is
-dat ik hier elke ochtend wakker wordt om 7u, van het straatlawaai, het licht of de warmte
-dat ik den Otten ben tegengekomen in de supermarkt
-dat dat natuurlijk niet echt den Otten was, maar dat die kerel dus écht KEI hard op den Otten leek
-dat ik minstens 100 muggenbeten heb
-datonze culinaire experimenten keer op keer al geslaagd zijn
-dat ons huisje alecht ons huisje is

Man man man...

Ik heb niet veel tijd en ongelooflijk veel te vertellen, dus ik doe mijn best om het kort, bondig en boeiend te houden.

Ondertussen is het een week geleden dat ik vertrokken ben uit België. Het lijkt al veel langer door de lange reis naar hier. Vliegen naar Amerika en Brazilië is een fameuze ervaring. Controles, uurverschil, non-lieux luchthavens... Dat was al ontheming op zich. Maandag en dinsdag begaf ik me in een soort van zero-zone: tijdloos, plaatsloos, misschien zelfs gevoelloos. Een heel verschil met de aankomst in Rio dinsdagmiddag (voor mijn lichaam was het al avond). Mijn hoofd zei: "Rio, oppassen geblazen, alert zijn". Uit de terminal en onmiddellijk omsingeld. "Chqnge money? need taxi?" Van zero-zone naar multi-zone: concentratie, voelsprieten geprikkeld, overal kijken, overal indrukken. Met de taxi door de straten sjeezen, rondom ons de favela's, de stank, de duizenden affiches voor de verkiezingen... ("There's nothing interesting here"). Door de tunnel en een totaal ander Rio zien: mooie huizen, frisse geur... Wrang gevoel.

Woensdag zouden we aankomen in Salvador, maar er was een hevige storm en we konden niet landen. Dus vlogen we verder naar Maçeio, zoals moeten landen in Brussel en doorvliegen naar pakweg Montpellier. Daar werden we dan gedropt in een vijf sterren hotel... Het enige wat ik kon denken was: WAT DOE IK HIER?
Na al deze omzwervingen zijn we dan uiteindelijk donderdagachtend om half vijf plaatselijke tijd geland in Salvador. En de hartelijke ontvangst deed alle vermoeidheid en zorgen vergeten.

Vandaag is dit mijn vijfde dag hier. Elke en ik zijn geïnstalleerd in ons huisje, we leerden al heel wat mensen kennen, bezochten een project in de favela, gingen naar een feestje op de pelourinho, hebben de verkiezingen meegemaakt, hebben gesandboard (de rest toch - ik niet).
Ik probeer over alles iets te vertellen, voor zover ik nog tijd heb!

Het bezoek aan het project was echt indrukwekkend. Een stuk of 6 jongens waren er bezig om een hiphopgroepje te vormen: rappen, beatboxen, freestylen... De teksten (of wat ik er van heb verstaan) gingen over de favela, respect, afrobraziliaanse cultuur, educaçao... Hoe de kids zich volledig gaven, hoe de kleintjes opkeken naar de groten, hoe de groten zo trots waren op hun gastjes, hoe die plaats en mensen bruisten van ambitie, passie, goedheid... Ontzettend indrukwekkend.

Zaterdagavond zijn we op stap geweest naar Salvador centrum, Pelourinho. Een geweldige groep, Geronimo, trad op (geweldige straffe trompettist en trombonist, jongens!). Ik heb de samba zelfs al onder de knie!

Gisteren een vreemde sfeer: verkiezingen. De dagen ervoor was het al een gespreksonderwerp voor iedereen, kleine kindjes deelden pamfletten uit, er klinkt muziek en propaganda door de straten. De mensen hier zijn zeer Lula gezind. Misschien hoop ik wel dat hij opnieuw president wordt, voor de mensen hier, al weet ik niet of dat het beste is.

Manmanman, ongelooflijk veel te vertellen, maar ik moet stoppen... Volgende keer meer...