De werkweek zit er weeral op. Eigenlijk gisteren al, vandaag was het een vakantiedag, maar Lucia zou Lucia niet zijn als ze ons niet ergens mee naartoe zou nemen. Dus gingen we naar het feest op haar school. Het schooljaar loopt hier namelijk op zijn einde. Lucia werkt in de publieke school van Camaçari.
Heel de equipe Omodara vertrok met een busje voor een trip van een uurtje. Daar aangekomen moesten we kijken naar showkes van de verschillende klassen. De hoofdmoot waren de typische R&B dansjes die hier o zo populair zijn. Er waren ook enkele aangrijpende dingen bij, zoals een stukje over de afro-braziliaanse cultuur of het afscheid van de laatstejaars.
En toen... waren wij aan de beurt, Leleble, met de rap over Omodara. Zenuwachtig begonnen we eraan, maar het publiek ging direct wild omdat wij, 4 'gringas' ín het portugees en in die andere popluaire taal, hiphop, een lied brachten! Gisteren vroeg Lucia mij een tekst voor te bereiden over België. Nu weten ze toch al dat België de lekkerste chocola van de wereld heeft...
Het was een leuke afsluiter van een zware werkweek. Vooral donderdag viel me heel zwaar. Mijn voormiddaggroep (jongeren tussen 11-15j) is nogal heftig... Meer dan de helft zijn geen midle kerels en de andere grieten met een serieus ego. De kleinste van de hoop wordt uitgelachen, de andere plagen elkaar heel de tijd door, of zelfs erger... na de les hebben twee van mijn leerlingen gevochten op de straat van het project. Blijkbaar was er tijdens de les iets gebeurd, waar ik totaal geen weet van had.
Ik probeer zoveel mogelijk een groepssfeer op te bouwen met hen, maar de realiteit van buiten omodara kan ik niet buiten omodara houden. De een heeft problemen thuis, de ander wordt gepest, nog een ander heeft een macht over de ander omdat hij bij de stoere kerels van Baixa hoort (de favela). Ik ben zo onmachtig in het portugees, ik kan nog geen lacherige opmerkingen maken, ik kan nog niet mijn eigen zelf zijn voor zo'n groep, omdat de taal de mijne niet is.
Maandag heb ik iets
ongelooflijks leuk gezien... ik hoorde het al toen ik omodara buiten kwam, ik werd wild... ik hoorde heel veel kopers bij elkaar, en trommels... ! Ik liep door de straat (vraag maar aan kroongetuige Elke), ik wou het zo snel mogelijk zien! Het was écht een fanfare !
Het was heel leuk om te zien hoe het eigenlijk best wel lijkt op de gemiddelde Belgische fanfare, maar tegelijk zoveel verschillen zijn.
-er waren alleen kopers en slagwerk, geen houten gedoe dus. Maar wel heel raar: er was maar 1 instrument met pistons, de rest leken trompetten, alto's en baritons die met de stembuis speelden. Kattevals dus en één grote blazerij, ik ken een paar dirigent die horendol zouden worden bij het horen de vette vibrato's.
-de pasjes waren heerlijk! Ze zwierden nogal met hun trompetten. Ze hadden ook heel veel soorten manieren om te draaien, splitsten de rijen, liepen twee aan twee, schoven dan terug in elkaar, ze liepen diagonaal...
-op het einde van de mars riepen alle mannen (jep, alleen maar mannen) nog een kreet. "Seu Filho, Salvador, Bahia, Brasil". "kempenzonen, tielen, Belgie", bwah daar kan nog aan gewerkt worden. Maar wat dachten de Kempenzonen voor de rest van een Braziliaanse mars? Ik ben er zeker van dat het nieuwe drumteam hiervoor te vinden is!
