Taart met tranen

En we begonnen aan onze laatste week in Itapuã. Je zal wel kunnen bedenken dat dat met de nodige emoties gepaard gaat...

In de laatste week van maart gaven we de laatste lessen. Enkele groepen hadden (lekkere) verrassingsfeestjes voorbereid, een andere groep verraste me met een lied en mijn allerkleinsten beseften niet goed waarom ik hen allemaal een dikke knuffel wou geven en met tranen in mijn ogen stond. Met elke groep, met elke leerling heb ik een weg afgelegd. Er zijn vriendschapsbanden gesmeed tussen de leerlingen, tussen mij en mijn leerlingen, ik heb hevige kids zien kalmeren, timide pubermeisjes zien openbloeien... Nu kan ik alleen maar uit de grond van mijn hart hopen dat ze allemaal in Omodara blijven, en de kansen krijgen (en nemen!) die ze verdienen. Al weet ik met mijn hoofd dat er afdwalertjes zullen zijn, kids die toch op het 'verkeerde' pad zullen geraken.

Morgen, 10 april is het nog een zeer belangrijke dag voor Omodara. De leerlingen (adolescenten en volwassenen) ontvangen dan een certificaat voor de cursus die ze gevolgd hebben in Omodara. En er zal weer schoon volk over de vloer komen, zoals politici, belangrijke militanten van de afrobraziliaanse cultuur etc...
Het gaat voor mij een prachtige afsluiter worden van een geslaagde stage in Omodara. Een stage die niet over een leien dakje verliep, maar over bergen en dalen, met veel tranen en veel lachen... Maar het is het allemaal meer dan waard geweest.

Tenslotte wil ik jullie bedanken. Jullie hebben mijn verhaaltjes bijna 7 maanden met interesse gevolgd. Bedankt voor jullie mails, brieven en berichten. Nieuws krijgen van op het thuisfront is elke keer opnieuw een leuke ervaring...
Thuiskomen gaat voor mij heel erg leuk zijn, ik kijk er ontzettend naar uit om jullie terug te zien, om jullie in de armen te vliegen... Maar het gaat soms ook erg moeilijk zijn. Net als ik het hier in het begin moeilijk had, ga ik terug thuis ook moeilijke momenten beleven. Het is niet dat ik het niet leuk zal vinden thuis, maar dat ik mijn leven opnieuw moet organiseren, en alles (belgisch én braziliaanse dingen) een plaatsje zal moeten geven...

allerliefste zoen voor jullie allemaal!!