Lies in de jungle

Na drie maanden drukte em chaos in de wervelende wereldstad Salvador, groeide het verlangen naar rust em even weg zijn van alle bekommernissen van het project. Op 9 januari vertrokken we dan naar Manaus – manman wat hebben we daar naar uitgekeken.

Manaus op zich is een beetje een gekke stad, gelegen aan de Rio Negro die samen met de Rio Solimões de Amazone wordt. Ooit kende deze stad de glorie van een bloeiende rubberindustrie, nu is het de uitvalbasis voor toeristen die zich wagen aan een trip in de jungle [ik dus] Manaus heeft ook nog mooie dingen te bieden: een grote opera, mooie kerken en een bruisende mercado met alle producten uit het woud en de rivier.

Op 11 januari was het dan echt zo ver: onze zevendaagse in de floresta! Heel vroeg opgestaan, 3 uur rijden met de bus in de noordoostelijke richting van Manaus en een uurtje varen op de Urumbu naar het basiskamp. Dit alles in de gietende regen, ahja want het is regenseizoen!
Het basiskamp was nog mooier dan we ons konden voorstellen! Enkele slaaphutten, een eethut en een keuken met de bijhorende “cuzinheura”, die elke leer opnieuw heerlijke rijst, paste, vis en kip wist te bereiden.
De eerste dag gingen we met de kano varen op zoek naar vogels, vissen… Te midden van het grootste natuurwonder ter wereld varen, af en toe de motor stilleggen om naar de ademhaling van een dolfijn te luisteren, of naar het gekwetter van een koppel papegaaien. En dan piranhas vissen en terug in het basiskamp bakken op het houtvuur…
Diezelfde avond trokken we naar de igarapes op zoek naar krokodillen. Volledige duisternis waarin af en toe twee rode of gele oogjes verschenen, de krokodillen dus. We zijn er zelfs in geslaagd een babykrokodil te vangen en uitgebreid te bestuderen. Veel te mooi diertje om als sjakos te eindigen.
We konden dan ook genieten van de ongelooflijke, onvoorstelbare, oneindige sterrenhemel. Meer sterren dan ik ooit in mijn hele leven al heb gezien, zoveel vallende sterren, de melkweg…

En dit was nog maar de eerste dag!


Elke dag voeren we de rivier verder op. We verlieten de veilige thuishaven van het basiskamo en hadden een voorraad rijst, kip, groenten mee in de kano. Vanaf nu waren we aangewezen op elkaar en onze gidsen Alsi en Ramoni. Nog meer piranhas vissen, visnetten uitgooiten, wandelen door het woud om alle bomen en planten te leren kennen, de isobetadineboom, de vicksboom, malariaboom, parfumboom... Behoorlijk indrukwekkend om op enkele uren tijd de halve farmaceutische en estetische industrie tegen te komen.

Ik had de pech om migraine te krijgen.. of was het een geluk? De gids heeft de hele dag theetjes gemaakt om mijn hoofdpijn te verzachten, mijn maag te kalmeren... Wel, een nachtje goed slapen heeft me ook deugd gedaan.

De 2 meest betoverende nachten waren die aan de waterval en aan het strand. Een tocht door de regen, palmtakken kappen om ons kamp te bouwen, hout sprokkelen voor het vuur, hout zoeken om bestek uit te snijden, bladeren omvouwen tot eetkommen, hangmatten uithangen en een heerlijk indommelen met het geluid van de waterval op de achtergrond (al een geluk dat de waterval alle andere geluidjes overstemde!). We maakten nog een tocht door het woud om aapjes te spotten: zwierend van tak tot tak, boom naar boom, speels en vrolijk. We zagen zelfs een mama-aap met baby op haar rug! (oooooh)

De voorlaatste avond sliepen we op het ‘strand’ van de Urumbu-rivier. Hangmat aan twee palen hangen en in slaap vallen onder een fonkelende sterrenhemel.

Ik zou kunnen blijven vertellen over de prachtige natuur, over de live sauna-geluidjes, over de sympathieke gidsen, over het gevoel dat het nog maar 2 seconden zal duren en de poppetjes beginnen te dansen en de 'African Beat' gaat spelen… Maar neen, dit is geen fata morgana, dit is geen pretpark, dit is ècht!
Een trip door het regenwoud is leven op zonne-energie. Opstaan met de zon en slapen met de zon, is eenheid met de natuur, back to basics, is veel te mooi voor woorden en altijd veel te kort…

Fase II

Ondertussen is het al 4 januari geworden, hoog tijd voor een update!!

Dat Brazilianen kunnen feesten, moet ik niet meer vertellen. Kerst en nieuw zijn dus ook hier niet onopgemerkt voorbijgegaan!
Op kerstavond waren we uitgenodigd in het huis van de mama en zus van Lucia. Kerstboom, pakjes, lekker warm bij elkaar, kinneke Jezus, gluhwein drinken en kerstliedjes zingen na de middernachtmis? Niks van da! Vanaf 22u 's avonds zijn we aan het dansen gevlogen en dat hebben we gedaan tot 3u in de ochtend. Dansen en drinken, zo vieren ze hier kerst.We waren van plan om rustig te bekomen van de hevige kerstnacht, maar dat was buiten de Brazilianen gerekend. 's Middags werden we wakker gebeld omdat we nog niet op de churrasco (bbq) waren! Opnieuw eten, drinken, dansen... Samba-time!
Het was eens wat anders

Nieuwjaar was ook een feest om u tegen te zeggen. Met een hele hoop Belgen (de andere studenten hadden tijdens hun rondreis haltgehouden in Salvador) hielden we eerst een Belgisch feestje in hetzwembad en om 20u het Belgische nieuwjaar. Later op de avond gingen we allemaal in het wit gekleed naar een feest op "Praia da Paciençia". Een sjiek feest op het strand, een beetje paradijselijk... Het zou geen Braziliaans feest zijn als er niets zou mislopen... de organisatie liet te wensen over, maar we hebben ons wel geamuseerd.
Ook het overgangsritueel bij uitstek (AFTELLEN!) verliep chaotisch om niet te zeggen, het gebeurde niet. De DJ kondigde aan dat de laatste 2 minuten van 2006 waren ingezet, maar onderweg naar de dansvloer knalde de champagne en het vuurwerk al en moesten we elkaar zonder aftellen Feliz Ano Novo wensen.

Het was een emotioneel intense nacht... Ik kon het niet laten om af en toe even te gaan kijken naar de oneindige zee en de sterren of de opkomende zon.
de vreugde van het feest en van in Brazilië te mogen zijn met stuk voor stuk lieve mensen om me heen, Belgen en Brazilianen. de gedachte aan thuis, aan mijn vrienden die samen nieuwjaar vierden in Antwerpen, Gent, Gierle of Tielen... de gedachte dat ik hier al in de helft zit, dat alles zo snel gaat, alsof de voorbije drie maandenmaar een flits waren. het besef dat 2007 een verdomd moeilijk jaar gaat worden, nog verder werken in een groeiend project, afscheid moeten nemen van alle kinderen en vrienden, terug thuis komen en opnieuw een leven opbouwen. het besef dat er thuis nog heel wat projectjes enbeslissingen op mij liggen te wachten...
Maar ik probeer, net zoals de Brazilianen van dag tot dag te leven... en gewoon genieten...

Volgende week vertrekken we voor en kleine drie weken op vakantie. Eerst naar het Amazonewoud, daarna met de boot naar Belem, en verder naar São Luis. Eind januari gaan we nog vier dagen naar het Festival de Verão in Salvador - Exotisch Werchter :)

En ohja, nu we toch al in dehelft zitten, kan ik misschien al aankondigen dat ik op 19 april terug zal in België zal landen, om 7,30u 's ochtends. Je mag me altijd komen opwachten met koffiekoeken, ofzo.

Dan wens ik jullie tenslotte een heel erg gelukkig 2007. Geluk betekent niet dat alles van een leien dakje moet lopen. Ik wens jullie naast vele lieve, leuke en toffe dingen ook een 2007 met boeiende ervaringen en af en toe een berg om te beklimmen. Mij leert het om te genieten, de zin van de dingen in te zien.
Ik wens jullie ook veel tijd, voor jezelf en voor elkaar. Neem je tijd, voor alles en iedereen. een beetje tijd voor mij als ik terug kom in april...
geen haast, geen stress, niet te snel... wat heb je aan buiten adem zijn?