Man man man...

Ik heb niet veel tijd en ongelooflijk veel te vertellen, dus ik doe mijn best om het kort, bondig en boeiend te houden.

Ondertussen is het een week geleden dat ik vertrokken ben uit België. Het lijkt al veel langer door de lange reis naar hier. Vliegen naar Amerika en Brazilië is een fameuze ervaring. Controles, uurverschil, non-lieux luchthavens... Dat was al ontheming op zich. Maandag en dinsdag begaf ik me in een soort van zero-zone: tijdloos, plaatsloos, misschien zelfs gevoelloos. Een heel verschil met de aankomst in Rio dinsdagmiddag (voor mijn lichaam was het al avond). Mijn hoofd zei: "Rio, oppassen geblazen, alert zijn". Uit de terminal en onmiddellijk omsingeld. "Chqnge money? need taxi?" Van zero-zone naar multi-zone: concentratie, voelsprieten geprikkeld, overal kijken, overal indrukken. Met de taxi door de straten sjeezen, rondom ons de favela's, de stank, de duizenden affiches voor de verkiezingen... ("There's nothing interesting here"). Door de tunnel en een totaal ander Rio zien: mooie huizen, frisse geur... Wrang gevoel.

Woensdag zouden we aankomen in Salvador, maar er was een hevige storm en we konden niet landen. Dus vlogen we verder naar Maçeio, zoals moeten landen in Brussel en doorvliegen naar pakweg Montpellier. Daar werden we dan gedropt in een vijf sterren hotel... Het enige wat ik kon denken was: WAT DOE IK HIER?
Na al deze omzwervingen zijn we dan uiteindelijk donderdagachtend om half vijf plaatselijke tijd geland in Salvador. En de hartelijke ontvangst deed alle vermoeidheid en zorgen vergeten.

Vandaag is dit mijn vijfde dag hier. Elke en ik zijn geïnstalleerd in ons huisje, we leerden al heel wat mensen kennen, bezochten een project in de favela, gingen naar een feestje op de pelourinho, hebben de verkiezingen meegemaakt, hebben gesandboard (de rest toch - ik niet).
Ik probeer over alles iets te vertellen, voor zover ik nog tijd heb!

Het bezoek aan het project was echt indrukwekkend. Een stuk of 6 jongens waren er bezig om een hiphopgroepje te vormen: rappen, beatboxen, freestylen... De teksten (of wat ik er van heb verstaan) gingen over de favela, respect, afrobraziliaanse cultuur, educaçao... Hoe de kids zich volledig gaven, hoe de kleintjes opkeken naar de groten, hoe de groten zo trots waren op hun gastjes, hoe die plaats en mensen bruisten van ambitie, passie, goedheid... Ontzettend indrukwekkend.

Zaterdagavond zijn we op stap geweest naar Salvador centrum, Pelourinho. Een geweldige groep, Geronimo, trad op (geweldige straffe trompettist en trombonist, jongens!). Ik heb de samba zelfs al onder de knie!

Gisteren een vreemde sfeer: verkiezingen. De dagen ervoor was het al een gespreksonderwerp voor iedereen, kleine kindjes deelden pamfletten uit, er klinkt muziek en propaganda door de straten. De mensen hier zijn zeer Lula gezind. Misschien hoop ik wel dat hij opnieuw president wordt, voor de mensen hier, al weet ik niet of dat het beste is.

Manmanman, ongelooflijk veel te vertellen, maar ik moet stoppen... Volgende keer meer...