Taart met tranen

En we begonnen aan onze laatste week in Itapuã. Je zal wel kunnen bedenken dat dat met de nodige emoties gepaard gaat...

In de laatste week van maart gaven we de laatste lessen. Enkele groepen hadden (lekkere) verrassingsfeestjes voorbereid, een andere groep verraste me met een lied en mijn allerkleinsten beseften niet goed waarom ik hen allemaal een dikke knuffel wou geven en met tranen in mijn ogen stond. Met elke groep, met elke leerling heb ik een weg afgelegd. Er zijn vriendschapsbanden gesmeed tussen de leerlingen, tussen mij en mijn leerlingen, ik heb hevige kids zien kalmeren, timide pubermeisjes zien openbloeien... Nu kan ik alleen maar uit de grond van mijn hart hopen dat ze allemaal in Omodara blijven, en de kansen krijgen (en nemen!) die ze verdienen. Al weet ik met mijn hoofd dat er afdwalertjes zullen zijn, kids die toch op het 'verkeerde' pad zullen geraken.

Morgen, 10 april is het nog een zeer belangrijke dag voor Omodara. De leerlingen (adolescenten en volwassenen) ontvangen dan een certificaat voor de cursus die ze gevolgd hebben in Omodara. En er zal weer schoon volk over de vloer komen, zoals politici, belangrijke militanten van de afrobraziliaanse cultuur etc...
Het gaat voor mij een prachtige afsluiter worden van een geslaagde stage in Omodara. Een stage die niet over een leien dakje verliep, maar over bergen en dalen, met veel tranen en veel lachen... Maar het is het allemaal meer dan waard geweest.

Tenslotte wil ik jullie bedanken. Jullie hebben mijn verhaaltjes bijna 7 maanden met interesse gevolgd. Bedankt voor jullie mails, brieven en berichten. Nieuws krijgen van op het thuisfront is elke keer opnieuw een leuke ervaring...
Thuiskomen gaat voor mij heel erg leuk zijn, ik kijk er ontzettend naar uit om jullie terug te zien, om jullie in de armen te vliegen... Maar het gaat soms ook erg moeilijk zijn. Net als ik het hier in het begin moeilijk had, ga ik terug thuis ook moeilijke momenten beleven. Het is niet dat ik het niet leuk zal vinden thuis, maar dat ik mijn leven opnieuw moet organiseren, en alles (belgisch én braziliaanse dingen) een plaatsje zal moeten geven...

allerliefste zoen voor jullie allemaal!!

21 de março - Dia Internacional contra o Discrminação Racial!

Met de kinderen van omodara gingen we woensdagnamiddag op stap, met onze slogans...

"Eu sou Negro!"
"Todos unidos contra o Racismo!"
"Omodara - filhos bonitos"

Dat iedereen zich ervan bewust is 'dat niemand met een ander kleurtje mag zeggen dat hij beter is dan de ander, geen blanke of zwarte, of met welke kleur dan ook. Niemand mag jou anders behandelen omwille van je huidskleur.' (of hoe ik het aan mijn 6-7 jarigen heb uitgelegd wat het opzet is van deze dag)

EN: het fantastische nieuws uit Sint-Niklaas is tot in het Braziliaanse tv-nieuws én geschreven pers geraakt. En dan ben ik trots op die 700 Belgische koppels die een zeer duidelijk en krachtig signaal hebben gegeven, niet enkel aan Wouter van Bellingen, maar aan de hele wereld dat er in Vlaanderen ook nog liefde, warmte en solidariteit bestaat en dat die ooit, op een dag de kilte die extreem-rechts brengt, zal overwinnen!

zeer fijn feest tvv OMODARA

Feesten voor het goede doel, het kan! Queen of the Bongo wordt georganiseerd door de klas van Pieter-Jan, het lief van Judith.
Quando? 29 maart
Onde? in de blauwe kater
Quanto? 2,5 euro

Broers en zus, neven en nichten, vrienden en vriendinnen, en alle anderen.
u wordt verwacht!
Afwezigheid motiveren via mail lies@postduif.be ;-)

nieuwe beeldekens

Het is al wel meer dan 2 maanden geleden,
maar wellicht willen jullie ook weten hoe we hier kerst en nieuw hebben doorgebracht...
Daarom: nieuwe flickr-foto's!

Februari Feestmaand

Dat februari een feestmaand is, moet ik jullie wellicht niet vertellen. Iedereen kent de verhalen over Carnaval en Brazilië wel. Wisten jullie dat er hier nog vele andere feesten zijn in de maand februari? Of dat Carnaval in Salvador veel groter en helemaal anders is dan dat van Rio?

Een beetje jargon...

TRIO ELECTRICO: een vrachtwagen (mega-vrachtwagen), omgebouwd tot een rijdende concertzaal met podium, lichten, boxen, bar...
BLOCO: het publiek rond een trio, met allemaal hetzelfde t-shirt aan, het bewijs dat ze betaald hebben om in het koord te lopen dat rond een trio gespannen wordt.
BLOCO AFRO: een bloco waar de afrikaanse cultuur centraal staat: Afrikaanse percussie, dans, liederen...
ABADA: het kleed dat je krijgt als je betaalt om mee te lopen in een bloco afro. Onze vertaling is ondertussen 'patattenzak'
AVENIDA 7 DE SETEMBRO of 'AVENIDA 7': Een laan in het centrum van Salvador, waar de trio's hun toer maken
BARRA - ONDINA: Een andere plaats in Salvador waar de trio's hun intrede maken.
BAIANAS: 1) een vrouw uit Bahia, 2) een traditionele Afro-Brasileira met witte kleren, gelinkt aan Candomblé;


2 februari - Dia de Yemanja

Wie nog een beetje een goed geheugen heeft of wie even in het geheugen van deze weblog graaft, weer dat er hier in Brazilië - Bahia een belangrijke traditionele religie is, de Candomblé. Een van de belangrijkste Orixa's (goden) is Yemanja. In de Katholieke Kerk is zij de gelijke van - als u een betje nadenkt weet u het wel- Maria Lichtmis. Yemanja is de moeder van de zeeën, wordt voorgesteld als zeemeermin en haar kleur is wit.
Twee februari is bij ons pannenkoekendag, wel hier wordt het lichtjes anders gevierd...
Vanaf 5-6u 's ochtends gaan de mensen offers brengen aan Yemanja, voornamelijk bloemen, maar het kunnen ook taarten, poppen, foto's... zijn. Wij gingen naar Rio Vermelho waar het hardste gevierd werd. Er is een soort van tempel - Casa de Yemanja aan het strand, waar de mensen hun offers in manden deponeren. Deze manden zouden later op de dag door de 'Mãe en Pai dos Santos' (een soort priester(es)) in zee worden geworpen aan geschenk aan de Orixa.
Het was ongelooflijk om te zien hoeveel mensen er op het strand bloemen in het water gooiden en hoe lang de rij was aan de ingang van Casa de Yemanja.
Zo begint het feest, vroeg in de ochtend. Het rituele, traditionele gedeelte is heel mooi en indrukwekkend, maar tegelijkertijd beginnen de mensen ook om 5-6u 1s ochtends al aan de cerveja (en het blijft niet bij pintjes...) Hoe later, hoe zatter de mensen, hoe feller de zon... en de rest moet ik niet uitleggen. Wij hebben de goede raad 'Lembra Cinderella' (denk aan Assepoester) maar opgevolgd en hebben voor 12u ('s middags) het feestgedruis verlaten...

8 februari - Lavagem de Itapuã

Lavagem= "grote kuis" - Itapuã = waar wij wonen

De lavagem is ook een bekend feest van de Candomblé en de Katholieke kerk samen. In Itapuã hebben we de Igreja Azul, blauwe kerk, en die was het centrum van het traditionele feest. In de voormiddag kwamen meer dan honderd Baianas met borstels en bezems in optocht naar de kerk, om ze te kuisen. daarna volgede minstens evenveel ruiters. De betekenis van dit alles is me niet echt duidelijk, maar de kerk zal nu wel proper zijn...
Net zoals de week ervoor, was het ritueel maar een deel van het hele feestgebeuren. Heel de laan aan het strand was verkeersvrij en bezet met kraampjes, hier en daar een groep capoeiristas of een Roda de Samba.
Tot 's middags een heel gezellige braderijsfeer, tot de trio's arriveerden. Een voorsmaakje van Carnaval, met zo'n 10 trio's en bloco's.
De topper van de dag was Parangolé, bekend van hits als "Ela é problematica" (zij is problematisch) en "Venha" (kom!) Niet echt de hoogstaande Braziliaanse muziek dus, maar wel ontzettend populair bij de jeugd.
We stonden mooi aan de straatkant te kijken, te wachten op deze bloco, maar... hoe dichter ie kwam, hoe drukker en onrustiger de sfeer werd. We zijn toen ook maar gevlucht voor de gevechten. De volgende dag hebben we op tv ook beelden gezien van gevechten en van hoe de politie deze vechtersbaasjes (en bazinnen) aanpakt. Geen van beiden iets om als Braziliaans trots op te zijn, me dunkt. De Brazilianen zijn dan wel een temperamentvol volkje, worden als de drank in de man (/vrouw) is, en in zo'n anonieme massa snel agressief. Maar hoe de politie ook geen fractie van een seconde aarzelt om zelf geweld te gebruiken... degoutant!

[het vervolg]

10 februari - Evento in OMODARA

Geen officiële feestdag, maar wel een zeer belangrijke dag voor het project. Het tweede cultureel evenement sinds de opening van OMODARA, met optredens van S.A.N (onze hiphopvrienden), Leleble (wij) en Peu Meurray.
Op hetzelfde tijdstip als BNG in Olmen en Malpertuus in Gierle, kon ik hier ook (goed voor de saudades) een fijn feest beleven. Heel de dag druk in de weer met poetsen, tuin in orde brengen, podium inrichten, frigo installeren en vullen... om 's avonds zowat 70 mensen in 'ons huis' te ontvangen. S.A.N. begon met hippiehoppie - ja, veel uitleg kan ik daar ook niet over geven. S.A.N bestaat uit vier gasten en een meisje. In hun teksten kan je merken dat ze zich zeer goed bewust zijn van de sociale problemen in hun land-stad-wijk. Niet dat ik alles kan verstaan, verre van, maar vaak hoor ik de woorden favela, revolução, respeito... Die moet ik voor jullie ook niet vertalen, vermoed ik.
Ook Leleble heeft nog eens een sterke prestatie neergezet [hm] met onze vier maanden oude rap, inderdaad, zeer verouderd. We zingen over mensen die al niets meer met omodara te maken hebben en in ons beste portugees van 1 maand. Maar pakt dat we nog steeds succes hadden!
Hoofdact van de avond was Peu Meurray, een geweldig straffe artiest. Hij heeft zelf een project hier in Salvador en staat bekend als "Peu e os tambores de pneus" (en de trommels van autobanden). En 't is best wel cool, zijn trommelkes. Een van zijn beste nummers is "Sara vai pra festa" (Sara gaat naar het feest) waar hij voor de gelegenheid "sara vai pra OMODARA" en "Sara vai pra Belgica" van maakte.
Veel schoon volk, leuke optredens, vele consumpties, lekkere etekes... en meer moet dat niet zijn voor een geslaagde avond!

15 - 20 februari: CARNAVAL

Het grote feest waar men sinds september al niet meer over kon zwijgen, is intussen ook al weer gepasseerd. De hoogtepunten, op een rijtje!

vr. 16 febr. - ondina

Klaarmaken voor Carnval betekent: kijken welke kleren het meest gesloten zijn en mij er het minst vrouwelijk doen uitzien, welke schoenen het best tegen andere trappende schoenen kunnen, welke beha het best geld en sleutels kan dragen, dat alles aandoen en al de rest thuis laten!
Ondina is de uitloper van de tour barra-ondina en daarom vrij rustig, maar dat is vrij relatief natuurlijk. We zijn meerdere keren achteruit gedeinsd doordat er hier en daar iemand de behoefte had om op een ander iemand te beginnen kloppen. Je mag er niet aan denken dat je zo wel eens op de verkeerde moment op de verkeerde plaats kan zijn. (maar dat kan dan ook weer altijd en overal gebeuren) Maar, mijn dierbaren, wees gerust, ons is er niets overkomen. Wekregen op voorhand een 'hoe overleef ik Carnaval'-cursus van Mama Lucia en werden door voldoende manvolk beschermd!
En oja, natuurlijk zagen we heel wat schoon volk passeren: Chiclete com Banana, Banda Eva, Timbalada, Gilberto Gil...

za. 17 febr.- Malê

Bloco Malê Debalé is de bloco afro van Itapuã. De laatste zondagen voor Carnaval gingen we al naar de repetities en verkiezingen kijken. We hadden wel zin om ze ook in het echt bezig te zien en horen op Avenida 7. Dit ging niet zomaar, natuurlijk. Eerst moesten we een abada kopen, iets wat Baianas weten om te toveren tot prachtige afrikaanse jurken, maar voor ons eerder leek op een Romeinse toga, Japanse kimono of patattenzak. Aan ons dus om er iets moois van te maken. Met hulp van wat Braziliaanse madammen was ons dit nog redelijk gelukt, dachten we, tot we daar stonden op de Avenida tussen al die prachtige Baianas... tja.
Grootste verbazing van de avond was te beseffen dat Malê niet zomaar een klein en bescheiden Carnavalgroepke van Itapuã is, maar een indrukwekkende Bloco Arfo is waar Itapuã behoorlijk trots op mag zijn. De eerste paar honderd meter van de Avenida waren wonderbaarlijk prachtig... Ik probeer het uit te leggen!
1; dansers met hoepels en linten
2; danseres die er een beetje uitzag als een aardse godin ofzo, met een imposant stro-kostuum
3; groep afrikaanse dans
4; andere groep afrikaanse dans
5; opnieuw zo'n stro-danser
6; afrikaanse dans-ballet
7; Baianas met manden met eten en vlaggendragers
8; trio met zangers
9; percussionisten
10; trio met de Koning en Koningin van Malê

Pfff, zo zegt het echt heel weinig natuurlijk...
Maar als je weet dat elke groep dansers/muzikanten uit minstens 25 mensen bestaat, die allemaal dezelfde kleurrijke kostuums, juwelen en maskers dragen...
Als je weet dat er een lied bestaat dat gaat als volgt... "Quem não sai com Malê vai chorar" (wie net met Malê weggaat, gaat wenen)...
ALs je weet dat ik bijna moest wenen ondat ik wél meeging, van ontroering dan...
kan je je misschien voorstellen hoe ongelooflijk prachtig het was.

zo. 18 febr. - Malezinho

OP zondag ging Malezinho uit, de kleine trommelaartjes van Malê, in Itapuã zelf. Heel wat van mijn leerlingen spelen mee in 'den drumband'. gisteren bijna geweend, vandaag echt...
Ik was zo ontroerd door al die gastjes te zien, in dezelfde schijnwerpers, met evenveel toeschouwers, dezelfde aandacht als de groten. Heel wat peuters en kleuters liepen rond in de abada van Malê, allemaal mini-Baianakes...
Enkele leerlingen van me riepen ook fier "oh pro(fessora)" als ze mij zagen en ik was dan op mijn beurt zo trots op 'mijn mannen'
Het is allemaal nogal moeilijk te beschrijven, zoals je wellicht merkt. Zelfs foto's kunnen de sfeer van deze avond amper weergeven.
Waar het zaterdag om schoonheid ging, ging het zondag om een heel erg warm gevoel, om heel veel respect en liefde voor de kids...
Ik besefte hoe graag ik hen allemaal zie. Die petotters met kakapampers die amper kunnen praten, maar zo schattig en mooi zijn. De kids die vrolijk meehuppelden op het ritme van de trommels. De stoere pubers die net iets minder stoer worden als ze hun pro een kus of knuffel komen geven. De twintigers en die mama's en papa's van al deze kindervreugde, maar ook mijn leerlingen zijn...


Ondertussen is Carnaval volledig gepasseerd en vakt het openbare leven weer in zijn normale plooi. De zomer is gedaan, de 'winter' in zicht.
Nog vijf werkweken voor de boeg, nog 10 lessen in elk van mijn 5 groepen. Daarna volgt nog een weekje afronding, certificaten uitdelen en afscheid.
Hoe hard ik ook probeer hier nog niet aan te denken, het lukt niet. Op de een of andere manier worden we er dagelijks mee geconfronteerd dat het einde nadert.

Maar morgen vliegen we er weer in, met de nieuwe modulos, met heel veel energie.
basta.

Niewe aankopen

Gisteren hebben we met het geld van de rekening nog enkele aankopen gedaan:

- 1 wit schoolbord
- 1 bordveger
- 12 bordstiften
- 15 knutselschaartjes


En ondertussen rollen er 190 'modulos' (cursusjes) door het kopieermasjien,
waar wij samen met al onze leerlingen vanaf maandag mee aan de slag kunnen!

Een dikke merci!!

Uitzichtjes vanuit de boot tussen Manaus en Belèm
en wat een mooie zonsopgang

Meer vakantiefoto's op www.flickr.com
login met Salvadorteam en paswoord itapua

Wat met al die centjes...

Zoals jullie weten, hebben we enkele maanden geleden een rekening geopend om OMODARA te steunen. Door de verschillende schenkers hebben we nu al een serieuze som op deze rekening staan.
We hebben nog wat gewacht met dit geld uit te geven, opdat we de "noden en behoeften" juist zouden inschatten...

en nu... is onze eerste aankoop gerealiseerd en het werden dertig stoelen!

Alvast heel erg bedankt,
en: wordt vervolgd!

Lies in de jungle

Na drie maanden drukte em chaos in de wervelende wereldstad Salvador, groeide het verlangen naar rust em even weg zijn van alle bekommernissen van het project. Op 9 januari vertrokken we dan naar Manaus – manman wat hebben we daar naar uitgekeken.

Manaus op zich is een beetje een gekke stad, gelegen aan de Rio Negro die samen met de Rio Solimões de Amazone wordt. Ooit kende deze stad de glorie van een bloeiende rubberindustrie, nu is het de uitvalbasis voor toeristen die zich wagen aan een trip in de jungle [ik dus] Manaus heeft ook nog mooie dingen te bieden: een grote opera, mooie kerken en een bruisende mercado met alle producten uit het woud en de rivier.

Op 11 januari was het dan echt zo ver: onze zevendaagse in de floresta! Heel vroeg opgestaan, 3 uur rijden met de bus in de noordoostelijke richting van Manaus en een uurtje varen op de Urumbu naar het basiskamp. Dit alles in de gietende regen, ahja want het is regenseizoen!
Het basiskamp was nog mooier dan we ons konden voorstellen! Enkele slaaphutten, een eethut en een keuken met de bijhorende “cuzinheura”, die elke leer opnieuw heerlijke rijst, paste, vis en kip wist te bereiden.
De eerste dag gingen we met de kano varen op zoek naar vogels, vissen… Te midden van het grootste natuurwonder ter wereld varen, af en toe de motor stilleggen om naar de ademhaling van een dolfijn te luisteren, of naar het gekwetter van een koppel papegaaien. En dan piranhas vissen en terug in het basiskamp bakken op het houtvuur…
Diezelfde avond trokken we naar de igarapes op zoek naar krokodillen. Volledige duisternis waarin af en toe twee rode of gele oogjes verschenen, de krokodillen dus. We zijn er zelfs in geslaagd een babykrokodil te vangen en uitgebreid te bestuderen. Veel te mooi diertje om als sjakos te eindigen.
We konden dan ook genieten van de ongelooflijke, onvoorstelbare, oneindige sterrenhemel. Meer sterren dan ik ooit in mijn hele leven al heb gezien, zoveel vallende sterren, de melkweg…

En dit was nog maar de eerste dag!


Elke dag voeren we de rivier verder op. We verlieten de veilige thuishaven van het basiskamo en hadden een voorraad rijst, kip, groenten mee in de kano. Vanaf nu waren we aangewezen op elkaar en onze gidsen Alsi en Ramoni. Nog meer piranhas vissen, visnetten uitgooiten, wandelen door het woud om alle bomen en planten te leren kennen, de isobetadineboom, de vicksboom, malariaboom, parfumboom... Behoorlijk indrukwekkend om op enkele uren tijd de halve farmaceutische en estetische industrie tegen te komen.

Ik had de pech om migraine te krijgen.. of was het een geluk? De gids heeft de hele dag theetjes gemaakt om mijn hoofdpijn te verzachten, mijn maag te kalmeren... Wel, een nachtje goed slapen heeft me ook deugd gedaan.

De 2 meest betoverende nachten waren die aan de waterval en aan het strand. Een tocht door de regen, palmtakken kappen om ons kamp te bouwen, hout sprokkelen voor het vuur, hout zoeken om bestek uit te snijden, bladeren omvouwen tot eetkommen, hangmatten uithangen en een heerlijk indommelen met het geluid van de waterval op de achtergrond (al een geluk dat de waterval alle andere geluidjes overstemde!). We maakten nog een tocht door het woud om aapjes te spotten: zwierend van tak tot tak, boom naar boom, speels en vrolijk. We zagen zelfs een mama-aap met baby op haar rug! (oooooh)

De voorlaatste avond sliepen we op het ‘strand’ van de Urumbu-rivier. Hangmat aan twee palen hangen en in slaap vallen onder een fonkelende sterrenhemel.

Ik zou kunnen blijven vertellen over de prachtige natuur, over de live sauna-geluidjes, over de sympathieke gidsen, over het gevoel dat het nog maar 2 seconden zal duren en de poppetjes beginnen te dansen en de 'African Beat' gaat spelen… Maar neen, dit is geen fata morgana, dit is geen pretpark, dit is ècht!
Een trip door het regenwoud is leven op zonne-energie. Opstaan met de zon en slapen met de zon, is eenheid met de natuur, back to basics, is veel te mooi voor woorden en altijd veel te kort…